BLEACH2: THE HONEY DISH RHAPSODY
-Curry Rice- Part2
Authors: Tite Kubo & Makoto Matsubara
Thai Translation: แมวตัวร้าย [garneteyed@hotmail.com]

If you have any question, please refer to "Please Read" section.

Buying licenced products is strongly recommended

ผู้แปลขอสงวนสิทธิ์การทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความในบล็อกนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตโดยเฉพาะการนำไปใช้ในการค้าไม่ว่าจะในรูปแบบใด แม้จะเป็นฉบับแปล แต่ผลงานนี้ก็ได้รับการคุ้มครองตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 เช่นกัน

2.

อิจิโกะตามหาตัวชิโฮอิน โยรุอิจิมาจนถึงเขตของหน่วยพิทักษ์ที่2

พอเดินไปตามทางเดินหน้าห้องทำงาน ชายหนุ่มก็พบหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ที่2 ซุยฟง เดินออกมาจากห้องรับรองแขกพิเศษด้วยท่าทางพริ้วไหวราวกับสายน้ำ หัวหน้าหน่วยร่างเล็กออกมาที่ทางเดิน ก่อนจะปิดประตูตามหลังโดยไม่ให้เกิดเสียง

โอ๊ะ! เธอ ถ้าจำไม่ผิด คุณหัวหน้าหน่วยสองใช่ไหมน่ะ?

ซุยฟงที่โดนทักขึ้น ไหล่กระตุกสะดุ้งเฮือก หันมาทางอิจิโกะ

เจ้า......คุโรซากิ อิจิโกะ มาที่นี่มีธุระอะไร ซุยฟงพูดโดยขมวดคิ้วเข้าหากันจนเกิดเป็นร่อง

กำลังตามหาคุณโยรุอิจิอยู่นิดหน่อยน่ะ แล้วก็รู้สึกถึงแรงกดดันวิญญาณคุณโยรุอิจิจากแถวนี้...

ท่านโยรุอิจิกำลังพักผ่อนอยู่ด้านใน

ซุยฟงพูดทั้งที่ยังยืนขวางอยู่ที่หน้าประตู รอยย่นที่หว่างคิ้วยิ่งเป็นร่องลึกเข้าไปอีก

งั้นเหรอ แต๊งกิ้ว

แม้อิจิโกะจะขยับเข้าไปใกล้จนเหลือระยะอีกแค่ก้าวเดียวตัวของทั้งคู่ก็จะชนกัน ซุยฟงก็ไม่ยอมขยับออกไปจากหน้าประตู

.....เอ่อ.....คืออยากจะเข้าไปข้างในน่ะ ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหม?

ขอปฎิเสธ คำตอบมาในเสี้ยววินาที

อิจิโกะก้มลงไปมองซุยฟงที่กำลังจ้องเขม็งมาทางตน

...........เอ๋? ชายหนุ่มเอียงคออย่างงงๆ

บอกแล้วใช่ไหมว่าท่านกำลังพักผ่อน!? หากกล้ารบกวนเวลานอนหลับของท่านโยรุอิจิล่ะก็ ข้าคนนี้ไม่ให้อภัยแน่!!

ว่าแล้วซุยฟงก็เอื้อมมือไปหาด้ามดาบฟันวิญญาณที่ผูกติดอยู่กับกลางหลัง

เดี๋ยว..... !! คิดจะทำอะไรเนี่ย!?

จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างที่ย่อลงต่ำของซุยฟง ทำให้อิจิโกะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ตั้งใจ

ไปซะ มิฉะนั้น......จะลงมือล่ะ!!

นิ้วที่อยู่ที่ด้ามดาบออกแรงกระชับแน่น

ยัยนี่........เอาจริงไม่ใช่เหรอเนี่ย...... !!

เหงื่อหยดลงมาเป็นทางจากหน้าผากของอิจิโกะ จิตสังหารรุนแรงขนาดนี้ ทำให้รู้ว่าซุยฟงไม่ได้ล้อเล่นแน่ แต่เสี้ยวนาทีที่หญิงสาวกำลังจะชักดาบออกมา ประตูห้องรับรองแขกก็เปิดออก

หยุดก่อน ซุงฟง!

โยรุอิจิเดินออกมา พลางเกาหลังคอแกรกๆ แม้จะอยู่ในร่างแมวเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ในยามนี้ คุณหนูแห่งตระกูลชิโฮอินปรากฎตัวอยู่ในร่างมนุษย์

ท่านโยรุอิจิ! แต่..... !

ไม่เป็นไร ถอยไปเุถอะ โยรุอิจิกลั้นหาว ยื่นมือไปตบหัวซุยฟงเบาๆดังปุๆ

.....ค่ะ ซุยฟงกุมหัวด้วยมือทั้งสองข้างอย่างอายๆ แล้วถอยไปอยู่หลังโยรุอิจิ

ว่าไง อิจิโกะ! แผลหายดีแล้วรึ!

อ่ะ อื้อ เกือบหายสนิทแล้วฮะ....

แล้วว่าไง? มีธุระอะไรกับข้ารึ?

อ...อื้อ อิจิโกะพยักหน้ารับอย่างอิหลักอิเหลื่อ เมื่อสมาธิส่วนหนึ่งถูกรบกวนจากซุยฟงที่กำลังส่งสายตาแฝงด้วยจิตสังหารอันดำมืดพุ่งมาทางตนจากเบื้องหลังของโยรุอิจิ

กำลังหาแกงกะหรี่ก้อนอยู่น่ะ คิดว่าถ้าเป็นคุณโยรุอิจิคงมีทางหาได้

หือ แกงกะหรี่ก้อนงั้นเหรอ...เป็นของที่หาที่นี่ไม่ได้จริงๆนั่นแหละนะ

โยรุอิจิกอดอก เอียงคอเล็กน้อย มองมาทางอิจิโกะ

ว่าแต่ว่า...ทำไมถึงต้องการของอย่างนั้นขึ้นมาตอนนี้ล่ะ? รออีกไม่กี่วันพอกลับไปโลกมนุษย์ จะกินเสียเท่าไหร่ก็กินได้แล้วไม่ใช่รึไง? เป็นพวกไม่มีความอดทนเอาซะเลยน้า―

ไม่ได้ให้ฉันกินเสียหน่อย―! ลูเคียวานมาถึงมานั่งหาอยู่นี่ต่างหาก!

ลูเคีย.....?

ยัยนั่น เห็นว่าจะทำให้เบียคุยะน่ะ ก็เลย......ช่วยหน่อยไม่ได้เหรอ

โยรุอิจิก้มหน้าพลางพึมพำ งั้นรึ ให้หนูเบียคุยะหรอกเหรอ....

หลังเงียบไป2, 3วินาที หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมา

ได้สิ! หาได้แล้วจะเอาไปให้!

งั้นเหรอ! ขอบคุณที่จะช่วยครับ!

โยรุอิจิเดินอย่างว่องไวไปหาหน้าต่างที่อยู่ตรงทางเดินแล้วกระโดดแผล็วขึ้นไปอยู่บนขอบหน้าต่าง

งั้นก็นะ! อิจิโกะ ซุยฟง!

สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังฟิ้ว แล้วร่างของโยรุอิจิก็อันตรธานหายไป

นั่นคือท่าเคลื่อนไหวยามต่อสู้ด้วยความเร็วสูงของยมทูตที่เรียกว่าชุนโป หรือการก้าวเท้าพริบตานั่นเอง

อ๊า..... ! ข้าก็ขอไปด้วยค่ะ!!

ซุยฟงเองก็กระโดดออกไปทางหน้าต่างด้วยการก้าวเท้าพริบตา ตามหลังโยรุอิจิไปติดๆ ทิ้งให้อิจิโกะยืนหัวโด่อยู่คนเดียวบนทางเดินอันว่างเปล่า

หัวหน้าหน่วยเนี่ย เค้าว่างงานกันเหรอ.....? เด็กหนุ่มคิดแล้วก็เอียงคอ

หัวหน้า ประทับตราตรงนี้........เอ๋?

ผู้ที่เพิ่งจะมาจากห้องทำงานและคลาดกับทั้งสองคนที่เพิ่งออกไป คือรองหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ที่2 โอมาเอดะ มาเรจิโยะ

เฮ้ เจ้า.............เจ้า!? เรียวกะเมื่อตอนนั้นไม่ใช่เรอะ!!

เมื่อตอนนั้น ที่โอมาเอดะหมายถึง คือจังหวะหลังจากที่อิจิโกะทำลายเครื่องประหาร แล้วชิงตัวลูเคียที่เป็นนักโทษส่งให้เร็นจิ ส่วนเหล่ารองหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ที่ 1, 2 และ4ที่ตั้งท่าจะออกติดตาม ต่างถูกสอยร่วงในชั่วพริบตา

เราเคยเจอกันที่ไหนงั้นเหรอ.....? โทษทีนะ จำไม่ได้แฮะ

........เว้นแต่ว่าอิจิโกะลืมไปแล้วอย่างสนิทใจ

จำไม่ได้แล้วงั้นเรอะ!?........ห..หึ! ไม่เป็นไร! คนรวยอย่างข้าน่ะ ไม่พิรี้พิไรเอากับเรื่องที่ผ่านไปแล้วหรอก!!

โอมาเอดะพูดด้วยใบหน้าที่ออกจะบูดบึ้ง และยิ่งพอฟังอิจิโกะที่ตอบกลับมาว่า
เอ้อ.....ขอโทษจริงๆนะ จำไม่ได้เลยซักนิดเดียว ด้วยแล้ว วูบหนึ่งเจ้าตัวก็ทำท่าเหมือนฟิวส์จะขาดขึ้นมา แต่เพราะเมื่อครู่ประกาศออกไปเช่นนั้น จึงโกรธออกมาไม่ได้

อย่าหงุดหงิดกับคำพูดของพวกสามัญชนน่ะ...ข้าน่ะคนรวย เจ้านั้นก็แค่พวกคนจนๆ

โอมาเอดะได้แต่พูดเช่นนั้นกับตัวเองเพื่อสงบอารมณ์โกรธของตนลง

เจ้าหัวส้ม ตะกี้หัวหน้าอยู่ที่นี่ใช่ไหม?

แม้จะยังไม่หายโกรธ แต่โอมาเอดะก็ยังถามออกมาได้ด้วยอาการสงบในระดับหนึ่ง

อื้อ เพิ่งจะออกไปกับคุณโยรุอิจิเดี๋ยวนี้เอง

ให้ตาย อีกแล้วเรอะ ยุ่งชะมัด!! ตั้งแต่ท่านโยรุอิจิมา แม่คุณก็ไม่ยอมทำงานทำการเล้ย―!!

โอมาเอดะส่งเสียงฝีเท้าดังตึงตังอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องทำงาน

อิจิโกะเองก็ผละออกมาจากหน่วยพิทักษ์ที่2 รีบกลับไปยังโรงครัวของสถานพักฟื้นผู้ป่วยที่ลูเคียกำลังรออยู่

พอมาถึงบริเวณที่เริ่มจะมองเห็นหน่วยพิทักษ์ที่4 สายตาของอิจิโกะก็สบเข้ากับแผ่นหลังที่คุ้นเคย ถึงจะอยู่ในชุดยมทูต แต่ด้วยความสูงและทรงผมนั้น เห็นแล้วก็รู้ได้ทันที

แช้ด――!!

อิจิโกะส่งเสียงเรียกชื่อ แช้ด ไปทางซาโดะ ยาซึโทระ แล้วก็วิ่งเข้าไปหาพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปด้วยเป็นการใหญ่

หืม.....? อิจิโกะ!

ทางซาโดะเองก็ยกมือขึ้นทักทายกลับมาเช่นกัน

มาเดินแบบนี้ไม่เป็นไรแล้วหรือ?

อื้อ! ไม่เป็นไรแล้วล่ะ! อิจิโกะตบที่ท้องตัวเองให้ดู ซาโดะพ่นลมหายใจออกมาดังฮื่อแล้วก็พยักหน้า

นี่กำลังจะไปไหนเหรอ

ไปนิชิลูคอน....จะไปหาชิบาตะ

ชิบาตะ ยูอิจิที่อาศัยอยู่ที่เขตนิชิลูคอนไกหรือเมืองลูคอนตะวันตกนั้น เป็นเด็กชายที่กำลังตามหาผู้เป็นมารดาที่ตายจากกันไป เมื่อตอนที่ยังอยู่ที่โลกมนุษย์มีเหตุจำเป็นให้ชิบาตะต้องอยู่ในร่างของนกกระตั้ว และถึงแม้จะเป็นแค่ระยะเวลาสั้นๆ เขาและซาโดะก็ร่วมเผชิญชะตากรรมร่วมกันอยู่พักหนึ่ง

งั้นเหรอ ก็ระวังตัวด้วยนะ!

ฮื่อ

ซาโดะหันหลังให้อิจิโกะ สาวเท้าออกเดินไปทางประตูพยัคฆ์ ซึ่งเป็นทางผ่านเข้าออกไปยังเมืองลูคอนตะวันตก ด้วยระยะก้าวที่กว้างทำให้เขาเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

เฮ้―แช้ด―! ฝากทักทายเผื่อฉันด้วยน้า―!

พออิจิโกะตะโกนไปทางแผ่นหลังที่กำลังเคลื่อนห่างออกไป ซาโดะก็หยุดยืนนิ่งก่อนจะหันกลับมาแล้วยกนิ้วโป้งให้

ชิ้ง!

นั่นมัน........ท่าประจำ........เหรอ.......?

To be continued